Reisverhalen: Tanger (dag 1)
Woensdag 15-11
Mijn eerste nachtje in Marokko heb ik er op zitten, maar echt goed geslapen heb ik niet. Mijn kamer (pension Miami) ligt naast het gemeenschappelijk toilet, dat er iets anders uitziet dan ik in Nederland gewend ben. Het is niet meer dan een gat in de grond en om door te trekken moet een emmer met water achter de poep of plas gespoeld worden. Nu is dat niet zo erg, maar dat water kletter nogal lekker in de emmer. Bovendien zijn de muren dun en kan ik de overige bewoners en ook het verkeer duidelijk horen. Het plan om vroeg op te staan laat ik dan ook maar varen omdat ik mijn ogen nauwelijks open kan houden. Natuurlijk heb ik mijn oordoppen en slaapbril ingezet, maar ondanks dat ze prima bevallen was dit n beetje veel van het goede.
Als ik dan toch op ben gestaan, is het plan simpel. Omdat er geen eenpersoonskamer beschikbaar is, ga ik een ander hotel zoeken. Buiten word ik weer aangesproken om weer vanalles en nog wat te kopen, maar daar heb ik geen tijd voor. Na wat rondgezocht te hebben valt mijn oog op pension L' Marsa. Ik loop er naar binnen en de eerste indruk is al meteen goed. Ook als ik de kamer te zien krijg ben ik niet ontevreden. De WC en douche zien er ook beter uit. Ik ben er dan ook snel uit: ik ga het hier in ieder geval proberen. De prijs is iets goedkoper (DH 70) en de douche kost hetzelfde als bij Miami. Ik loop terug om mijn spullen op te halen en neem daarna intrek in het pension.
Na de verhuizing ga ik de stad verkennen, maar de straataanduiding is niet heel erg goed. Via het lokale VVV-kantoor kom ik bij Terasse des Paresseux, waar ik aangesproken wordt door een enigzins vreemde Marokkaan. Hij vertelt me dat de Lonely Planet 'bullshit' is en hij zal me wel eens vertellen wat ik moet weten. De man blijkt zeeman te zijn en als hij ontdekt dat ik uit Nederland kom, vertelt hij dat zijn neef een coffeeshop op de Haarlemmerdijk in Amsterdam heeft. Rianne en Eric, klinkt dat bekend? De zeeman blijkt dronken te zijn en als hij zijn kapitein ziet, roept hij hem erbij. De kapitein zal hem naar huis brengen. Omdat het lunchtijd is, willen de twee me wel naar een restaurantje even verderop brengen, want hier is alles te duur. Daar heb ik eigelijk helemaal geen zin in en ik heb de zeeman al vertelt dat ik geen geld geeft voor gidsje spelen. Als hij dan zegt dat ik de kapitein wel een euro kan geven als we er zijn, geeft hij me het ideale excus om het af te slaan en weg te lopen. Hoewel de kapitein het nog probeert te redden, maakt hij geen kans en ben ik weg. Ik loop een stukje verderop een restaurantje in waar ik voor DH 13 mijn lunch krijg.
Daarna ga ik naar een internetcafeetje waar ik een beetje lang blijf hangen. Ja inderdaad, toen heb ik de vorige 2 verhalen geschreven. Als ik weer op straat kom loop ik van het kaartje van mijn Lonely Planet af en vergeet ik om op een ander kaartje te kijken. Daardoor ben ik een beetje de weg kwijt, maar dat geeft me de kans om op andere dingen te letten. Zoals het verkeer bijvoorbeeld. En dat is maar goed ook, want voetgangers zijn hier redelijk vogelvrij verklaard. Waar de auto's stoppen als je op het zebrapad staat, rijdt alles hier gewoon door of om je heen. Het toppunt is echter toch wel de taxi die achteruit (tegen het verkeer in) de rotonde op rijdt naar een vrouwtje, dat daar midden tussen het verkeer staat, om te vragen of ze mee wil. Terwijl ik over het zebrapad loop, zie ik nog net optijd de taxi aankomen om opzij te springen. Verbaasd kijk ik de taxi na en ik geloof dat ik niet de enige ben. Een ander element dat me opvalt is dat er hier nauwelijks verkeerslichten zijn. In plaats daarvan staan op de drukke punten politieagenten het verkeer te regen.
Het is inmiddels donker als ik nog steeds mijn weg terug naar het pension zoek. Inmiddels ben ik iets anders tegen het donker aan gaan kijken. Waar het donker in Nederland met laat, koud en onveilig geassocieerd wordt, zou dezelfde associatie het openbare leven hier in Marokko lam leggen. Het wordt hier namelijk tussen 17:00 en 17:45 uur donker, waardoor een groot deel van het leven zich ook in het donker af speelt. Met deze veranderde instelling voel ik me meer op mijn gemak als ik weer door de medina (en ook andere delen van de stad) loop. Grappig genoeg loop ik via het het straatje met de hotels van gisteravond de medina uit.
's Avonds ga ik naar een bar die Casa Espana heet en daar ontmoet ik Younes, receptionist bij Casa Espana en zanger.
Als ik mijn tanden sta te poetsen, zie ik ineens dat ik een kamergenoot heb. Vanachter de kast kruipt een kakkerlak tegen de muur omhoog, loopt over de electriciteitsdraad naar het gordijn, loopt terug, kruipt ter hoogte van de wasbak naar beneden en valt dan omlaag. Meteen zet ik het glas dat op de wasbak staat er overheen. Tijd om te gaan slapen.
vorig verhaal
